Ten artykuł dotyczy Aragorna II, członka Drużyny Pierścienia. Zobacz też: Aragorn I, Wódz Dúnedainów w latach 2319 – 2327TE.| Strażnik Północy, później Król Gondoru i Arnoru | |
1 marca 2931 roku T.E. - 1 marca 120 Cz.E.  |
|
| Imiona i tytuły | |
| Znany jako: | Estel, Elessar, Obieżyświat, Thorongil, Dúnadan, |
| Tytuły: | XVI wódz Dúnedainów, dziedzic Isildura, Król Zjednoczonego Królestwa |
| Oręż: | Andúril (przekuty Narsil) |
| Pochodzenie | |
| Rasa: | Człowiek |
| Kultura: | Dúnadan |
| Kraina: | Arnor później Minas Tirith |
| Powiązania rodzinne | |
| Rodzice: | Arathorn II i Gilraena |
| Potomstwo: | Eldarion i kilka córek |
| Historia zewnętrzna | |
| Polski przekład imienia: | * Skibniewska: Aragorn |
| Odtwórca roli w adaptacji P. Jacksona: | Viggo Mortensen |
| Utwory J. R. R. Tolkiena: | Władca Pierścieni |
Aragorn – postać literacka ze stworzonego przez J. R. R. Tolkiena Śródziemia, jeden z głównych bohaterów powieści Tolkiena Władca Pierścieni. W filmowej trylogii Petera Jacksona, wcielił się w niego Viggo Mortensen.
Aragorn II - Dúnadan, Strażnik Północy, urodził się 1 marca 2931 roku Trzeciej Ery, jako syn Arathorna II i jego żony Gilraeny. Był bezpośrednim potomkiem Elendila i Isildura, założycieli dynastii królów Gondoru i Arnoru. Nazwany został po swym przodku, Aragornie I. W jego żyłach płynęła krew 3 ras: ludzi, elfów i Majarów (przez Melianę, Luthien, Diora, Elwingę i Elrosa).
Spis treści |
Życiorys
Dzieciństwo i młodość
Gdy Aragorn był jeszcze niemowlęciem, jego ojciec zabity został strzałą orka, która trafiła go w źrenicę. Zgodnie z tradycją swego rodu, został wychowany w Rivendell na dworze Elronda. Na prośbę matki Aragorna, jego tożsamość utrzymana została w tajemnicy, jako że obawiała się, że inaczej może zostać zabity, jak jego ojciec i dziadek. Aragorn znany był więc pod imieniem Estel (w sindarinie nadzieja). Dowiedział się o swym prawdziwym dziedzictwie mając lat 20 (wtedy to osiągnął pełnoletność).
Elrond powiedział "Estelowi" o jego prawdziwym imieniu i pochodzeniu i przyniósł mu szczątki Narsila, miecza Elendila. W Rivendell, Aragorn poznał i zakochał się w Arwenie, córce Elronda, która powróciła do ojca z Lothlórien.
Jako Strażnik
Aragorn przybrał swe właściwe imię i jako Aragorn II został szesnastym Wodzem Dúnedainów Północy. W roku 2956 poznał Gandalfa, z którym bardzo się zaprzyjaźnił. Czarodziej zwrócił jego uwagę na Shire i Bree, gdzie Aragorn znany był jako Obieżyświat[1].
W latach 2957-2980 Aragorn wiele podróżował, służąc w armiach króla Rohanu Thengla i namiestnika Gondoru Ectheliona II. Znany był tam jako Thorongil (Orzeł Gwiazdy).
W roku 2980 ponownie spotkał Arwenę. Podarował jej dziedzictwo swego rodu, Pierścień Barahira i poprosił o rękę. Elrond nie godził się jednak wydać córki za jakiegokolwiek człowieka, chyba że byłby królem Arnoru i Gondoru.
W roku 3009, na prośbę Gandalfa, Aragorn udał się do Rhovanionu w poszukiwaniu Golluma. W końcu schwytał go na Martwych Bagnach niedaleko Mordoru i przywiódł jako jeńca do siedziby króla Thranduila w Mrocznej Puszczy.
Wojna o Pierścień
30 września 3018 roku, Aragorn spotkał w gospodzie Pod Rozbrykanym Kucykiem w Bree hobbita Froda Bagginsa i dołączył do niego, prowadząc go do Rivendell, siedziby Elronda. W trakcie tej wyprawy leczył Froda po jego zranieniu przez Króla Czarnoksiężnika z Angmaru, Króla Upiorów Pierścienia na Wichrowym Czubie (Amon Sûl). Po naradzie u Elronda został jednym z Dziewięciu Towarzyszy. Poprowadził Drużynę Pierścienia po upadku Gandalfa w Morii.
Pod wodogrzmotami Rauros wyprawił w ostatnią podróż Boromira i ruszył wraz z Legolasem i Gimlim w pościg za orkami Sarumana. Dotarł do Rohanu, był jednym z dowódców w bitwie o Rogaty Gród. W towarzystwie swoich kompanów Legolasa, Gimliego oraz Szarej Drużyny przeszedł Ścieżką Umarłych, by z pomocą Umarłych pokonać korsarzy w Pelargirze. Poprowadził też liczny oddział żołnierzy Gondoru do bitwy na Polach Pelennoru, gdzie odwrócił jej przebieg. Ostatnią bitwę w czasie Wojny o Pierścień stoczył pod Morannonem, by odwrócić uwagę Saurona od wnętrza Mordoru, gdzie Frodo wykonywał ostatni etap swojego zadania.
Od chwili przekucia szczątków Narsila w Andúrila, Aragorn zawsze nosił go przy sobie.
Panowanie
Po pokonaniu Saurona w Wojnie o Pierścień, Aragorn koronowany został na króla Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru jako Elessar (quen. Kamień elfów) oraz poślubił Arwenę. Założył ród królewski Telcontar (quen. Obieżyświat), który był kontynuacją rodu Elendila. Około 15 roku Czwartej Ery król Elessar rozpoczął odbudowę miasta Fornost i przywrócił mu dawną świetność.
Zmarł po 210 latach życia i 122 latach rządów w roku 120 Czwartej Ery dnia 1 marca.
Jego następcą na tronie był jego syn Eldarion. Aragorn i Arwena mieli również kilka córek, jednak ich imiona nie zostały nigdzie wymienione.
Przypisy
- ↑ W tłumaczeniu Jerzego Łozińskiego: Łazik.
| Poprzednik Arathorn II |
Wodzowie Dúnedainów | Następca - |
| Poprzednik brak bezpośredniego poprzednika |
Królowie Arnoru | Następca Eldarion |
| Poprzednik brak bezpośredniego poprzednika |
Królowie Gondoru | Następca Eldarion |
|
|||||