| Grzegorz Schetyna | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 lutego 1963 Opole |
| Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej | |
| Okres urzędowania | od 8 lipca 2010 |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Poprzednik | Bronisław Komorowski |
| Tymczasowo wykonujący obowiązki Prezydenta RP | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 8 lipca 2010 do 6 sierpnia 2010[1] |
| Poprzednik | Bogdan Borusewicz |
| Wicepremier, minister spraw wewnętrznych i administracji |
|
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 16 listopada 2007 do 13 października 2009 |
| Poprzednik | Władysław Stasiak[2] |
| Następca | Jerzy Miller[3] |
| Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 9 października 2009 do 22 lipca 2010 |
| Poprzednik | Grzegorz Dolniak (p.o.) |
| Następca | Tomasz Tomczykiewicz |
Grzegorz Juliusz Schetyna (ur. 18 lutego 1963 w Opolu) – polski polityk i przedsiębiorca, z wykształcenia historyk. Poseł na Sejm III, IV, V i VI kadencji, w latach 2007–2009 minister spraw wewnętrznych i administracji oraz wicepremier w rządzie Donalda Tuska, w latach 2009–2010 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. Od 8 lipca 2010 marszałek Sejmu RP oraz tymczasowo wykonujący obowiązki Prezydenta RP (do 6 sierpnia 2010).
Spis treści |
Życiorys
Młodość i wykształcenie
Syn Zbigniewa i Danuty Schetynów. Przed 1989 był działaczem opozycji antykomunistycznej, w tym Solidarności Walczącej[4]. Początkowo studiował prawo[5], w 1990 ukończył historię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Na uczelni był przez kilka lat przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1988 przewodniczył Międzyuczelnianemu Komitetowi Strajkowemu NZS we Wrocławiu.
Działalność polityczna w latach 1989–2010
W 1989 wszedł w skład Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego NZS. Kwestionował ustalenia Okrągłego Stołu, zarzucając Lechowi Wałęsie nieuwzględnienie kwestii legalności NZS[6]. W latach 1990–1991 był dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, a w latach 1991–1992 wicewojewodą wrocławskim. Współtworzył Radio Eska na Dolnym Śląsku (razem z Rafałem Dutkiewiczem), był także właścicielem koszykarskiego klubu Śląsk Wrocław.
W latach 1997–2007 sprawował mandat posła III, IV i V kadencji – początkowo z okręgu wrocławskiego, a od 2005 z legnickiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 został wybrany posłem VI kadencji, otrzymując 54 345 głosów.
Należał do KLD i Unii Wolności. Od 2001 działa w Platformie Obywatelskiej. Pełni funkcję sekretarza generalnego tej partii, a od 2006 także przewodniczącego struktur dolnośląskich.
Od 16 listopada 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji oraz wicepremier w rządzie Donalda Tuska. 7 października 2009 podał się do dymisji[7]. Dwa dni później wybrany został szefem klubu parlamentarnego PO. Prezydent Lech Kaczyński odwołał go ze składu Rady Ministrów i zajmowanych urzędów dnia 13 października[8].
Marszałek Sejmu
5 lipca 2010 został ogłoszony kandydatem Platformy Obywatelskiej na stanowisko Marszałka Sejmu w miejsce Bronisława Komorowskiego, który zrezygnował z tej funkcji po wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej[9]. 8 lipca 2010, 277 głosami za do 121 przeciw i przy 16 wstrzymujących się, został wybrany na marszałka Sejmu[10].
W związku z wyborem na to stanowisko Grzegorz Schetyna z urzędu został również osobą tymczasowo wykonującą obowiązki Prezydenta RP. W ramach wykonywanych obowiązków 17 lipca 2010 wraz z prezydentem elektem Bronisławem Komorowskim gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdowy Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera. 29 lipca 2010 spotkał się z przebywającą z wizytą w Polsce premier Słowacji Ivetą Radičovą. W ramach uzyskanych uprawnień 26 lipca 2010 po raz pierwszy podpisał sześć ustaw[11]. Powołał także dwóch ministrów Kancelarii Prezydenta RP – Jaromira Sokołowskiego (12 lipca na stanowisko podsekretarza stanu) i Dariusza Młotkiewicza (1 sierpnia na stanowisko sekretarza stanu). 31 lipca 2010 podczas uroczystości w Muzeum Powstania Warszawskiego wręczył Ordery Odrodzenia Polski uczestnikom powstania warszawskiego[12]. Pełnienie tej funkcji zakończył 6 sierpnia 2010 w związku z objęciem urzędu Prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.
10 sierpnia 2010 wziął udział w spotkaniu prezydentów Polski i Czech na Śnieżce[13].
Przypisy
- ↑ Funkcję tę pełnił do czasu objęcia urzędu Prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.
- ↑ Władysław Stasiak zajmował wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
- ↑ Jerzy Miller objął wyłącznie stanowisko ministra spraw wewnętrznych i administracji.
- ↑ Rafał Kalukin: . wyborcza.pl, 27 marca 2010. [dostęp 8 lipca 2010].
- ↑ . gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 8 lipca 2010].
- ↑ Renata Grochal, Rafał Kalukin: . wyborcza.pl, 30 listopada 2007. [dostęp 8 lipca 2010].
- ↑ . gazeta.pl, 7 października 2009. [dostęp 6 lipca 2010].
- ↑
- ↑ . wp.pl, 5 lipca 2010. [dostęp 6 lipca 2010].
- ↑ . gazeta.pl, 8 lipca 2010. [dostęp 8 lipca 2010].
- ↑ . prezydent.pl, 26 lipca 2010. [dostęp 4 sierpnia 2010].
- ↑ . prezydent.pl, 31 lipca 2010. [dostęp 4 sierpnia 2010].
- ↑ . orka.sejm.gov.pl, 10 sierpnia 2010. [dostęp 10 sierpnia 2010].
Źródła
- . [dostęp 6 lipca 2010].
Linki zewnętrzne
- . [dostęp 6 lipca 2010].
|
||||||||||||||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
|||||